18. (Lauren)

Weekend spędziliśmy z Mike’iem  nad morzem. Na tamtej plaży. Spaliśmy w namiocie. Wieczorami siedzieliśmy przy ognisku. We dwoje. Tylko i wyłącznie on i ja. Wieczorami opowiadał mi różne dziwne, a przede wszystkim śmieszne historie. Nie mogłam opanować śmiechu, a po tym byłam zbyt rozbudzona, żeby zasnąć. Wtedy chodziliśmy na spacery, a kiedy byłam już zmęczona Mike śpiewał mi jakieś wymyślone kołysanki, co sprawiało, że czułam się jak mała dziewczynka i z uśmiechem zasypiałam. W niedzielę w południe do Mike’a zadzwoniła Ashley.

- Tak Ash? Coś się stało? – odebrał Mike.

- Nie nic. Spokojnie. Jak tam się bawicie?

- Świetnie, ale już powoli się zbieramy.

- Mógłbyś dać mi do telefonu Lauren?

- Jasne – podał mi komórkę.

- Halo?

- Hej Lauren.

- Cześć słońce. Co jest?

- Problem. Na razie mały, ale rośnie – odeszłam w las, żeby Mike niczego nie słyszał.

- Mike nie może się dowiedzieć, prawda?

- Na razie nie. Chcę, żebyś to ty wiedziała druga.

- Druga?

- No najpierw ja potem ty nie? – zachichotałam.

- Jasne.

- Chcę, jak najszybciej ci powiedzieć. Możesz do mnie wpaść?

- Okey. Będę najszybciej jak tylko mogę.

- Dziękuję i na razie niczego nie mów Mike’owi.

- Obiecuję. Pa – rozłączyłam się i pobiegłam do Mike. Namiot był już złożony. Właściwie to wszystko było już złożone. Wystarczyło teraz tylko zanieść to do samochodu. Rzuciłam mu się na plecy i mocno go przytuliłam.

- A to co? – zapytał śmiejąc się.

- Stęskniłam się.

- A mi się wydaje, że ty czegoś chcesz – zachichotałam.

- Pojedziemy do ciebie okey? Muszę pogadać z Ash.

- Coś się stało? – zapytał, ale było to jak stwierdzenie, a nie pytanie.

- Nie. Nic, ale pojedziemy dobrze?

- Dobrze – uśmiechnął się. Przenieśliśmy wszystkie rzeczy do auta, a właściwie to on przeniósł, bo jak to powiedział „ Nie pozwolę, żeby moja dziewczyna przenosiła ciężary”. Trochę przesadzał, ale cóż. Jechaliśmy w ciszy, czego nie lubiłam. Więc ją przerwałam.

- Nad czym myślisz?

- Myślę, że mam najpiękniejszą i najcudowniejszą dziewczynę na świecie – uśmiechnął się – A ty?

- Myślę, że mam najprzystojniejszego i najcudowniejszego chłopaka na świecie – zachichotałam i pocałowałam go w policzek. Tyle było naszej rozmowy, bo po chwili byliśmy pod domem Mike’a. Wyskoczyłam z auta.

- Ja idę do Ash, a ty to rozpakuj, dobrze?

- Okey – pobiegłam do domu. Bez pukania otworzyłam drzwi i weszłam do pokoju Ash.

- Cześć! – rzuciłam i przytuliłam przyjaciółkę. Usiadłam obok niej.

- Hej!

- Mów.

- Dobra.

- No dawaj!

- Lauren j… ja…ja jestem w ciąży – zamurowało mnie.

- Serio? – zapytałam z niedowierzaniem.

- Serio.

- Patrick o tym wie?

- Nie.

- Dlaczego?!

- Jeszcze mu nie powiedziałam. I nie powiem.

- Co takiego?

- Usunę dziecko.

- Zgłupiałaś?! – krzyknęłam.

- Nie mogę powiedzieć tego Patrickowi. Będzie zły. Może to będzie koniec.

- Skąd o tym wiesz? Może on to dziecko pokocha? Nawet jeśli nie, to przecież dziecko jest ważniejsze, prawda?

- Nie wiem.

- Ciebie chyba coś boli Ash. Jeżeli chcesz je usunąć to ze wszystkim radź sobie sama. Nie rozumiem cię. Jeśli nie zmienisz zdania możesz się do mnie nie odzywać – wstałam i skierowałam się w stronę drzwi.

- Lauren! – zaczęła płakać.

- Co?

- Pomóż mi. Co mam zrobić?

- Powiedziałam ci to co myślę. A to co teraz z tym zrobisz to twoja sprawa. Wiedz tylko, że możesz dużo stracić – trzasnęłam drzwiami. Wybiegłam z jej domu. Byłam wściekła. Co ona sobie myślała? Naprawdę posunie się do aborcji? Nie mogę w to uwierzyć.

- Wracam do domu. Nawet nie pytaj co się stało – powiedziałam Mike’owi i poszłam w stronę swojego domu.

_________________________________

Hej hej kochani !

Dawno nie wstawiałam, przepraszam :*

Ale teraz się dużo działo !

Myślę, że całkiem fajny xD

Jak tam porządki przed świetami ?