16. (Lauren)

Rano poszłam do szkoły. Mike’a złapałam dopiero po 3 lekcji. Przywitał mnie pocałunkiem. Był jednak jakiś przygnębiony.

- Mike coś się stało? – zapytałam.

- Musisz porozmawiać z Ashley.

- Dlaczego?

- Jest z Patrickiem.

- Serio?

- Serio, serio.

- No dobrze. Porozmawiam z nią. Po lekcjach dobrze?

- Jasne, dziękuję ci – odpowiedział. Po lekcjach zatrzymałam Ash przed szkołą. Wychodziła z Patrickiem.

- Ash możemy pogadać? – zapytałam.

- Jasne – uśmiechnęła się i odeszłyśmy na bok – W piątek zabieram cię na zakupy. Taki prezent od przyjaciółki.

- Okey – zaśmiałam się – Ale nie o tym chciałam rozmawiać.

- Patrick?

- Zgadłaś.

- Lauren, ale on się zmienił.

- Nie wiem Ash. Możliwe Boję się tylko o ciebie. Nie chcę, żeby cię zranił tak jak mnie. Pomyśl zanim to za daleko zajdzie.

- Ja go kocham, a on mnie. Na pewno mnie nie skrzywdzi.

- A jeśli?

- To wtedy będę mieć ciebie i Mike’a.

- Który tego związku nie popiera.

- Tak jak ty.

- Dobrze, ale uważaj. Proszę.

- Dziękuję, muszę już iść.

- Ja też – przytuliłyśmy się i każda poszła w swoją stronę. Wróciłam do domu. Nic ciekawego. Trochę się pouczyłam, pogadałam z siostrą i zleciało tak do wieczora. Położyłam się na łóżku. Było już ciemno. Słuchałam muzyki. Nagle ktoś zapukał w moje drzwi balkonowe. Cholernie się przestraszyłam. Kto to mógł być? Przez balkon?! Powoli podeszłam. Uchyliłam drzwi. Zobaczyłam Mike’a.

- Mogę wejść? – zapytał.

- Jak tu wszedłeś?

- Na tarasie stoi stół, a twój balkon nie jest wcale tak wysoko.

- O tej porze? – usiedliśmy na łóżku.

- Nie mogę znieść, że ten narkoman siedzi w moim domu u mojej siostry.

- Pewnie chcesz u mnie spać co?

- Oczywiście u ciebie zawsze – lekko popchnął mnie na łóżko i pochylił się nade mną. Pocałował mnie. Potem wtuliliśmy się w siebie. Cieszyłam się, że jest ze mną. Nie byłam sama. Miałam z kim porozmawiać.

- Rozmawiałam z Ash.

- I co?

- Mike ja wiem, że ty się o nią martwisz, bo to twoja siostra. Ale ona jest także moją przyjaciółką. Oboje chcemy dla niej jak najlepiej, jednak ona jest w nim zakochana, a on to uczucie odwzajemnia.

- Ale Lauren…

- Mike ona nie jest małym dzieckiem. Powinna wiedzieć, co robi. Nic jej od  niego nie odciągnie.

- Jej może się cos stać.

- Wiem o tym, ale ona twierdzi, że Patrick się zmienił.

- Wątpię.

- Daj mu szansę.

- Czemu stoisz po ich stronie?

- Bo ty kochasz mnie, a ja ciebie. Ash nikogo takiego do tej pory nie miała. Takiego prawdziwego. Teraz widzę, że oni się kochają i nie zważają na przeszłość. To jest najważniejsze. Dobrze wiesz, że ani ty, ani ja nie dopuścimy, żeby coś jej się stało. Ja nie każę ci wybaczyć i lubić Patricka, ale spróbuj go chociaż tolerować.

- Jak? Przecież on cię skrzywdził! Tak się nie da!

- Ale spróbować możesz nie? Dla mnie… dla Ashley…

- Jesteś uparta – zaśmiałam się – Bardzo cię kocham.

- Ja ciebie też – odpowiedziałam. Rozmawialiśmy jeszcze długo. W tej pozycji usnęliśmy. Bynajmniej ja usnęłam.

________________________________

Jest kochani ! Nareszcie !

Ktoś mnie zmotywował ;D

Chyba ujdzie, chociaż krótki ;/

Trzymajcie się !