Opowiadania: 6. (Lauren)

Mike wszedł jeszcze do mnie do domu i zabandażował mi rękę. Byłam mu wdzięczna.

- Zazdroszczę mojej przyjaciółce, że ma takiego brata - powiedziałam.

- Hahaahah, dzięki - zaśmiał się - ale muszę już iść.

- Okey, dziękuję za pomoc - odpowiedziałam.

- Nie ma sprawy, możesz na mnie liczyć. Cześć - już wychodził.

- A! Mike! Zapomniałam, mógłbyś poprosić Ashley, żeby dziś do mnie wpadła?

- Jasne, przekażę.

- Dzięki! - krzyknęłam i zamknęłam drzwi.

Koło 17:00 zadzwonił dzwonek do drzwi. Przyszła Ashley. Przywitałyśmy się i poszłyśmy do mojego pokoju. Zaczęłam rozmowę:

- Masz fajnego brata. Czego ja go za dobrze nie znam? Nic mi nigdy o nim nie opowiadałaś. Co to ma znaczyć?

- Hahah no wiem. Muszę ci cos powiedzieć.

- Mów śmiało!

- Wiesz... bo...

- Coś nie możesz się zebrać. O co chodzi?

-Pamiętasz, jak Patrick nie chciał ci powiedzieć skąd zna Mike'a?

- Tak...

- To właśnie Mike też brał... no wiesz narkotyki. Tylko, że jego udało mi się wyciągnąć, a Patrick już chyba w tym utknął.

- Ty go wyciągnęłaś?

- Tak ja.

- Dlaczego wcześniej nic nie powiedziałaś?Poczekaj...czyli możesz też wyciągnąć z tego Patricka?

- Lauren, to nie..

- Ale możesz?

-Posłuchaj, to nie jest takie łatwe. Mike to mój brat, a Patrick to kolega.

- I mój chłopak.

-Były chłopak - poprawiła mnie Ash.

- Racja. Były. Ale nie w tym rzecz. Możesz mu pomóc?

- Chyba nie... On ćpa już dobry miesiąc, to wystarcza aby już z tego nie wyjść.

- Ale chyba możesz spróbować?

- Ach. No dobra. Dla ciebie, bo jesteś moją przyjaciółką. Spróbuję, ale nie obiecuję. To zajmie trochę czasu i może to być czas zmarnowany.

- Rozumiem. Dziękuję.

- Ja już pójdę. Muszę obmyślić jakiś plan. Będziesz jutro w szkole?

- Tak, chyba tak. Dziękuję - pożegnałyśmy się i zostałam sama. Oczywiście pomijając rodziców i siotrę, którzy byli zajęci swoimi sprawami.

___________________________

Opowiadania